در انتهای هر سفر

در آیینه

دار و ندار خویش را مرور می کنم

این خاک تیره این زمین

پاپوش پای خسته ام

این سقف کوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

اما خدای دل

در آخرین سفر

در آیینه به جز دو بیکرانه کران

به جز زمین و آسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام، کجا

ندیده ای مرا؟!

 




تاريخ : پنجشنبه ۳۱ فروردین ۱۳٩۱ | ۸:۳٢ ‎ق.ظ | نویسنده : Parisa | نظرات ()
.: Weblog Themes By RoozGozar.com :.